Ölmedim!!

Kafamı koydum omzuna, kollarınla sar beni bulmalıyım huzuru, gözlerim kapanır her yağmur damlasında, hiç bir toprak örtmeye yetmez bu çukuru.Mutsuzum bu gece, dile getirdiklerimi diliyor muyum konusurken yoksa saçmalıyor muyum meçhul.Bazen kendini anlamaz ya insan o sulardayım.Beni anlamasını da ummuyorum kimsenin, işin açığı ne istediğime henüz karar verememiş durumdayım.Kafamı hapseden bir şey var, kaçamadım karanlıktan, rüyalardan vazgeçemedim, sevemedim gerçekliği, inmiyorum benim bu hayal sahnesi, kapanmasın perdesi.

Keşif

Baktığım yerlere farklı anlamlar yüklemeye başladım son zamanlarda.Gördüğüm yüzleri daha bir unutmaz oldum.Hayatla şakalaştım, gülüştük, ağladık beraber.Sesler duydum, anlam kazandı yaklaştıkça, yaklaştığımı sandıkça, uzaklaşırken.Gülüşmelerimiz böldü bazen gökyüzünde uçan martının o ben burdayım diyen ince ama narin, güzel sesini.Kelimelerin oyunlarına geldim, esnedikçe dağıldı sözcükler ağzımda, garip anlamlar türettim, kendimce yeni keşifler ettim, eğlendim, eğlendik.Çok rüya görüyorum bu aralar yada bir rüya gibi geçiyor anlar, aradaki o ufak çizgiyi seçemiyorum henüz ama düşündükçe yaşıyor, yaşadıkça sindiriyorum gerçekleşen düşlerimin o enfes danslarını, damağımda bıraktıkları unutulmaz tadları, bakışlarıma kattıkları anlamları.Renkler daha mı parlak ? Yoksa güneş mi ilk defa bu kadar yansıyor gözümden.Biraz şarkı dinlemek lazım, anlatamadıklarımı anlatıyor onlar bana...

Devinim

Kısa bir ara, uzun bir hatıra deposundan sonra tekrar yazmak...Hayalle başlayan herşeyin gerçeğe dönüşünü izlemek hayretler içinde, sonradan sonraya farketmek yapılanları, zamanın gelip geçişini.Yaşadığım şey, sıradan bir sayfa açmak defterde ama bu sefer kalemi bir başka tutmak, okuduktan sonra idrak etmek ne yazdığını.Bir süredir kaybettiğim özüme dönmek.Omzumda yük olmuş tüm rollerimi yırtıp atmak sayfalarca.Anlatıcak çok şey var, biriktirdim kelimelerimi, depoladım, içime çektim sindirdim hayatın tüm kısa filmlerini...Tekrardan merhaba

Karalara karalamak

Yazmak sadece boş kağıtlara, boş sayfalara.Anlam aramak her kelamda, her kalemde.Seferber etmek kelimeleri, içimi döktüğüm denizin taşan sularına ördüğüm o duvarlarda.Gökyüzüne ulaşan o duvarlarda...Boğulan bir kuzgun, dipte parlayan bir yakut oldum sularımda.Karalara karaladım içimdekileri.Kiremit oldun, toprak oldun, taş oldun, zümrüt oldun, benim oldun hayat...İçime çektiğim hava kadar ben oldu herşey.Çevremdekiler git gide benzer oldu bana.Kendi cümlelerimi duydum onların ağzından.Kulaklarım yabancılaşmışken herşeye, susturdu tüm eğreti sesleri o cümleler ve anladım ki ben de varım bu hayatta, gitsem de kalsamda ne farkeder.Elimde bir metin " Oku!! " diyor yüksek sesle, ben ise doğaçlama okuyorum hayatı konuşmaya hasret kalmış dilsizcesine.Susturamaz beni gürültüsü hoş dalgalar, boğulduğum su da olsa içim deniz olur taşar, özgürce yaşar...Geri dönmez bu limana...

Kaan PLATİN

sanırım...

bir söz
zamansız bir şarkı
kahkahalar arasında
hüzüne boğulan o yüz
rüzgar...

gözlerimde sen
saçlarımda saçların
toprak kokar
sen dolar içim
yanımdasın...

b'aşka

Giderken yaşamın kıyısına b'aşka çok yol var, s'onsuz, değmez ama denemeye...

Kaan PLATİN

Bir Nefeslik Temiz Hava

Hayat yorgun, hayat bitkin bugün.Yükünün bir kısmını bana vermiş içimde taşıyorum adeta.Hava basık, rüzgar desen esmekle esmemek arasında kararsız.Ne oluyor ? Dünya neden dönüyor başım? Birkaç şişe bira iyi gider bu mayhoşluğun üzerine.Kulağımda bir uğultudur gitmek bilmiyor.Biraz rahatlatsa diye ümitle yazıyorum bu satırları.İçim dargın, içim kırgın, içim buruk aslında.Aslında ne olması gerektiğinden emin bile değilim.Sadece kırdım bu gün duvarlarımın sivri köşelerini, hava almak ümidiyle...Tek istediğim bir nefeslik temiz havaydı.Bir nefeslik temiz hava...

Günaydın

Yeni bir günün doğuşu, bir anlamın ses verişi kulağıma.Belirsizlik içinde beliren bir ışık, tenimi yakan bir ısı yayıyor havaya, güneş.Karanlığın hüzünlü vedası, bir matem rüzgarı var sokaklarda.Uyanıyor, uyandırıyor tüm hırçınlığıyla sahile vuran dalgalar.Suratım da bir nem maskesi, boğulmuş, tıkanmış, bir nefesle sızlıyor tenimin o kırgın duvarları.Yatağımdan kaldırıyor, kuşların güne merhaba besteleri.Onların mutluluğu alıp götürüyor, çekip çıkarıyor tüm stressimden.Unutuyorum, unutturuyor bana eski günün gerginliğini.Bir bardak kahve içme vakti.Günaydın...

Belirsizlik

Bir sesle irkildi vücudum.Bu korku mu bilmiyorum ama korkmaktan öte.Bir şizofreni, bir kafada büyütmek olayı.Her defasında yeni bir oluşummuş gibi tekrarlamak bi çok şeyi.Hapşırınca çok yaşa demek gibi oldu çoğu sohbetin ana sözleri.Olana ayak uydurma, düşüncelerini bir kalıba sokma hali...Korkmaktan sıkıldım hayatıma hiç yaşamadıklarımın girişinden.Varolmak bu olmalı, korkmadan kazanmak hayatın tozlu defterini ve yazmak içine içsel bir kaç kelime.Keşfetmek, sorgulamak, gözlemlemek...Hayat bir ikilem yaratmaktan öteye gidemiyor.Kafada hep soru işaretleri.Zaman...Olmayan bir kavram, oluşumu çok insan kokan bir öykü.Tıpkı diğer bir çok şey gibi...

Kaan PLATİN

Ihlamur Ağacı

Kahve kokan uykusuz bir gece.Kum tanelerini dans ettiren o müthiş dalga sesleri.Ilık bir rüzgar ve bir kadeh hüzün var masamda.Kendimi kaybettiğim anlardan birini daha geçirmenin mutsuzluğu bu üzerimde.Sessizlikte haykırdım kokusunu, bencil dokusunu kıskançlığın.Kime baksam ıssız, uçsuz bucaksız bir çöl, hiç gidemediğim o göl, akar gözlerinden, sözlerinden.Kıvrımında kaybolan bir yılan misali, belki anlam kazanır saçlarının düzlüğünde hayat.Sakinlikle maskelenen bir yüz, o yüzün altında unutulmuş iki göz, baktı tekrardan dünyaya çıplak, yalın ve kustu içini tüm pisliğiyle.Yıpranan sen, dökülen bir yapraktım ben, yazı sonbahar sanan ıhlamur ağacından.Her yudumunda sarhoş oldum hüzün dolu kadehimin, her yudumda seni buldum, içindesin düşlerimin...


Kaan PLATİN

İnşaat Kepçesi

Değişik bir anımı paylaşmak istiyorum sizlerle.Dün herzamanki gibi bir gündü ama o sıradanlığı ufak bir çocuğun gürültülü sesler çıkaran garip oyuncağı dikkatimi çekerek bozdu.Başta sadece sesini duyduğum için dikkatimi çekti ama gördükten sonra daha bir ilginç hal aldı.Gördüğüm oyuncak müzikler çalan ve o müzikle dans eden bir inşaat kepçesiydi.Nasıl yani dedim.Dünya üzerinde nasıl bir insandır bunu yapan, böyle bir hayal gücüyle inşaat kepçesini dans ettirip bununla çocukları eğlendiren, sorguladım kendimi.İnsanlar ufak şeylerden mutlu oluyor diye bir kalıpsal düşünce dolanıp duruyordu etrafımda ama bu gördüğüm mutluluğun sebebi hiç bir kalıba sığacak gibi değildi.O çocuğun oyuncağı elindeyken dünyayı unutuşu, arkadaşları koşup oyuncagına baktığında hemen onu kucağına alıp sahiplenişi bambaşkaydı.Ama hala şokundayım o manzaranın.Hareket edip dans eden, kendi çevresinde dönen, saçma sapan sesler çıkaran o inşaat kepçesi sanırım hiç unutulmayacak benliğimde...

Bir Dostla Sohbet

Tuhaf bir dostluk var aramda onlarla.Konuşuyorum ve konuşacağım hayvanlarla.Bu delilikse evet öyleyim.Hayatın içinde kaybolmuş bir kelebeğin varlığının o en değerli dakikalarını bana ayırıp dinlemesi fedakarlıktır benim gözümde.Yada önündeki yemeğini unutup bana bakmasıdır bir köpeğin konuştuğumda.Bunu hanginiz bu kadar içten bu kadar doğal yapabildiniz peki ? Hayatın içinde kendi yerinizi koruma isteği, sürekli bir saldırı halinde bir yerlere gelme çabası, dost sözcüğünün bile ardına saklanan çıkar ilişkisi, para, seks, din, dil, ırk...Bu liste böyle uzayıp gidiyor.Hanginiz bunlar kafanızdan geçmeden dinlediniz karşınızdakini ?Onlar yaptı bunu.Ufak bir kedi geldi açtı gözlerini önümde ve baktı bana.Gözleriyle anlat, ben buradayım seni dinliyorum dedi.Onun gözlerinde gördüğüm tek şey benim ağzımdan çıkan kelimeleri yakalama arzusuydu.Beni anladığını hissediyordum her cümlemin son noktasında.Biliyordum dinlediğini tüm içtenliğiyle.Başka ne ister ki insan ?Konuşuyorum ve konuşacağım hayvanlarla.Bu delilikse evet öyleyim...

Kaan PLATİN

Tatli Rüyalar

Sakladığım bir düş
Düşlerimdeki o kuştun sen
Kanat çırpışınla öğrendim uçmayı
Bir tüyünle düştüm hırçın denize
Karanlığımda bir ışık yandı
Aydınlattı en ücra köşeleri
Kulağımda hala martı sesleri
Gerçekmiydi hayaller?
Yasakmıydı meyven?
Isırdım korkmadan
Bedenim bir rüyadan uyandı
Aldı kollarına seni
Ve tekrar uykuya daldi
Tüm düşlerimde sen
Gerçek işte bu anlar
Sevgilim, tatli rüyalar..

Kaan PLATİN

Kaybetmek Hayatı

Kaybetmek hayati..."Kaybetmek" gün içinde kelime olarak o kadar çok karşımıza çıkmasada kaybediyoruz bir çok şeyi farketmeden.Hissedemeden yitiyoruz önemli olan, hayatımızı değiştirebilecek şeyleri.Ve bunu yaparken hiç düşünmeden, mantık yürütmeden hatta bilmeden, anlamadan yapıyoruz.Geri kalan tüm hayatımızı etkileyecek, ona farklı bir anlam katıcak ya da onu tamamen değiştirecek şeyleri hiçe sayıyoruz adeta.Bu kadar önemli olan kayıp nedir diye düşündüğünüzü biliyorum içten içe, bu biraz paranoyak bir düşünce olarak gelebilir kulağınıza ama biz her yaptığımız seçimde seçmediğimiz tarafın hayatını kaybediyoruz.Evet önümüze çıkan iki yoldan hangisini seçersek seçelim hiç bir zaman mutlu olamıyoruz, neden mi ? Çünkü o seçmediğimiz yolda verdiğimiz kayıplar bizi rahatsız ediyor.Yolda yürürken attığın adımlardan birini yavaşlatmak bile sana bambaşka bir dünyanın kapılarını aralıyor.Yada aldığın nefesler arasında ki o duraksamalar...Zaman dibi görünmeyen bir havuz, ona attığımız her çakıl taşı sonsuzluğa uzanan yolculuğuna çıkıyor ve o çakıltaşının havuzdan taşırdığı her damla su bambaşka bir yola sürüklüyor bizi.Düşünün bir dakika, gözlerinizi kapatıp, "Beş yıl önce eve gelirken beş sn daha oyalansaydım görebilirmiydim şu an karşımda duran bu insanları ?" diye bir sorun kendinize.İşte bu yüzden sonsuz bir kayıptan bahsediyorum.Aslında kaybettiğimiz o hayatın nasıl birşey olduğunu bilememekte büyük bir kayıp.Çünkü o kaybedilen hayatı düşünürken bile bi sonraki kaybımızı veriyoruz hayatın rotasında.Milisaniyelik bir sapma bile hiç hayal edemiyeceğimiz bir hayatın kapılarını açıyor, diğerini kapatırken.Herkesten duyuyorsunuzdur hatta kendi cümlelerinizde de kullanıyorsunuzdur "keşke demeden geçirmek istiyorum ömrümü" diye.Ama bu tamamen bir yalan, sadece mantığımızın gösterdiği yolu seçmenin rahatlığından öteye gidemez.Ya mantığımız yanılıyorsa ? Ya diğer seçenek daha güzel bir rotaya sokucaksa hayatımızı ? Bunları düşünmeden körü körüne seçiyoruz.Neden ? Çünkü akıl ve mantığın yanılmaz olduğu, en doğru olduğu düşüncesi.Yani en kolay yol.Zor olan kaybettiğini bilmek ve onunla yüzleşmek.O diğer seçeneklerin herbirinde bir hayat kaybediyoruz.Kolay yol daha huzurlu aslında, çünkü düşünmenin sınırı yok, bu kayıpların ve onların yaratacağı sonuçların yükü ağır basıyor bizlere ve duymamanın düşünmemenin en kolay kaçış olduğu düşüncesini ön plana çıkarıyoruz.Peki şu an bu yazıyı okurken harcadığınız zamanla bambaşka bir hayatı daha kaybettiğiniz gerçeğinden nasıl kaçıcaksınız ?

Kaan PLATİN